Trots op het thuisblijfmoederschap

De laatste dagen komt het steeds vaker in het nieuws: vrouwen die thuis zijn bij de kinderen zijn niet geëmancipeerd, ontwikkelen zich niet en blijven stil staan. Giftig word ik daar van. Ik ben trots op het thuisblijfmoederschap. Deze maand sta ik in de LINDA. met een interview over het thuisblijfmoederen. In het artikel komen zes vrouwen aan het woord, elk met een ander verhaal. Ik zal hieronder mijn verhaal delen.

‘Lanterfanten is er niet bij’

‘Ik heb het nu drukker dan toen ik een baan had. Lanterfanten is er niet bij met twee kleintjes. Wil de één een boekje “lezen”, heeft de ander honger of een vieze luier. Ik vind het heerlijk thuis, ik heb ontzettend leuke kinderen. Ik had nooit een kinderwens, tot mijn moeder overleed; toen kwam-ie opeens vurig op. Over de rolverdeling waren mijn man en ik snel uit; ik zou stoppen met werken. Ik had een leuke baan bij een verzekeraar, maar gaf dit graag op. Als kind heb ik ook altijd mijn moeder thuis gehad, aan dat huiselijke heb ik hele goede herinneringen. In mijn gezin is er ’s ochtends wel hectiek, maar nooit stress; als ik om 9.00 in mijn badjas wil rondlopen, dan kan dat. Wat ik de hele dag doe? Ik ben geen antroposofische knutselmoeder, dus ga liever met de kinderen naar het bos om te wandelen. Soms spreek ik af met andere thuisblijfmoeders, bijvoorbeeld mijn buurvrouw. En ik heb een blog en Instagram waar ik veel contact uit haal. Ik krijg soms negatieve reacties op het feit dat ik niet werk. Zo zou ik me niet ontwikkelen. Maar als moeder leer ik meer over mezelf dan ooit. Kinderen houden je een spiegel voor. Als ik wel zou werken zou ik het moeilijk vinden om zoveel te moeten missen van Fons en Noor. Mijn financiële afhankelijkheid voel ik niet als zodanig. Ik krijg geen maandelijkse toelage ofzo, we delen gewoon alles.’

Nu ben ik nog steeds groot voorstander van het idee dat iedereen lekker zelf moet weten wat hij of zij doet. Wil je fulltime werken? Moet je doen. Parttime? Groot gelijk. Helemaal niet werken? Ook goed. Het boeit mij echt helemaal niks wat een ander doet. Ik leef mijn leven en voel me gelukkig met hoe het gaat, maar ik merk toch dat ik opgefokt raak van stomme opmerkingen. Dat mijn leven stil zou staan, dat ik me niet meer zou ontwikkelen als thuisblijfmoeder. Zoals ik ook al in het artikel zeg heb ik mezelf zoveel beter leren kennen nu ik kinderen heb. Ik ben zelfverzekerder geworden, voel me krachtig en hou meer van het leven. Noem dat maar eens stil staan in mijn ontwikkeling.

Dus dames die dit soort dingen zeggen: laten we elkaar een schouderklopje geven in plaats van elkaar onderuit halen. We zijn allemaal vrouw en we doen allemaal dat wat we zelf graag willen. Niks meer en niks minder. Ik ben niet minder feministisch omdat ik thuisblijfmoeder ben en jij bent niet minder moeder omdat je buiten de deur werkt.

2 reacties op “Trots op het thuisblijfmoederschap

  1. In het kader van ‘leef en laat leven’. Jammer dat mensen zo (ver)oordelend kunnen zijn over keuzes van anderen. Mooi stukje en vooral, wat een prachtige foto. Je haar, wauw!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten