De overgang van 1 naar 2 kinderen

Gisteren vroeg ik op Instagram of jullie nog wat wilden weten over bepaalde onderwerpen en de overgang van 1 naar 2 kinderen werd vaak door jullie genoemd. Logisch ook, want het is een onderwerp waar ik zelf ook heel nieuwsgierig naar was toen ik zwanger was van Noor. Hoe doe je dat namelijk, dat zorgen voor twee kinderen in plaats van al je aandacht kunnen vestigen op één kind?

Van één kind naar twee kinderen

Mijn moeder zei altijd dat ze de overgang van één kind naar twee kinderen erg heftig vond. Dat kwam volgens haar vooral doordat er maar twee jaar tussen de eerste en de tweede zat. Tsja, en laat dat nou nét ook het leeftijdsverschil zijn tussen mijn kinderen. Ik vreesde met grote vrezen, al had ik ook echt geen idee wat ik kon verwachten.

Fons was altijd heel lief naar mij toe toen ik zwanger was. Op het einde aaide hij regelmatig over mijn buik terwijl hij zachtjes ‘baby’ zei. Superlief natuurlijk, ik smolt altijd bij dat soort momenten. Toen Noor er eenmaal was had hij niet zoveel aandacht voor haar. Hij vond het prima dat ze er was, maar behalve een korte aai over haar handje of over haar hoofdje boeide het hem niet. Het boeide hem wel als mijn man Noor vast had, dat mocht absoluut niet. Een klein beetje jaloezie was er dus wel te bemerken.

Die tweede doe je er gewoon bij

‘Die tweede doe je er gewoon bij’, hoorde ik vaak. Nou, wat mij betreft mogen alle mensen die dat zeggen op de brandstapel. Want die tweede? Die doe ik er helemaal niet gewoon even bij. Man man man, wat was het druk de eerste weken. Ik wist niet goed hoe ik mijn aandacht moest verdelen. Kinderen die tegelijk honger hebben, allebei bij mama willen zijn, in bad moeten, schone kleren aan moeten, het huishouden wat gedaan moet worden, plee’s die schoon moeten, een koelkast die regelmatig gevuld moet worden. HOE DOEN MENSEN DAT MET TWEE KINDEREN? Echt, ik wist niet wat me overkwam. Regelmatig huilend van ellende worstelde ik me door de dag, ondertussen onze lieve Heer op mijn blote knietjes dankend dat mijn man thuis werkt en me dus af en toe wat uit handen kon nemen. En dan hadden we ook nog bedacht dat het een goed idee zou zijn om in augustus te verhuizen. Sukkels die we zijn!

De stand van zaken na ruim twee maanden

De stand van zaken na ruim twee maanden is gelukkig een stuk rooskleuriger. De verhuizing is voorbij, we zijn allemaal wat meer gewend aan het idee dat we een gezin van vier zijn en we beginnen te landen. De kinderen zijn gewend aan elkaar, wij zijn gewend aan onze kinderen en het leven begint weer iets gestroomlijnder te worden. Tot het moment dat Noor krijst om een fles en Fons schreeuwend wakker wordt uit zijn nog sporadisch aanwezige middagslaapje. Dan wil ik mijn haren uit mijn hoofd trekken, onder het dekbed kruipen en me met oordoppen in terug trekken.

Dus tsja, het leven met twee kinderen vind ik best heftig, maar bovenal heel gezellig. Noor is zo’n heerlijke en vrolijke baby. Ondanks dat ze heel veel spuugt en de laatste dagen ontzettend onrustig is blijft ze lachen. Fons maakt ook opeens enorme sprongen en brabbelt me de oren van mijn hoofd. Het consternatiebureau vond dat hij te weinig sprak, maar dat begint hij allemaal in te halen volgens mij. Hele verhalen komen er uit die kleine, heerlijk!

Aandacht verdelen

Ik probeer heel gericht de aandacht te verdelen tussen de kinderen. Ik neem Fons regelmatig ook alleen mee naar de winkel bijvoorbeeld. Ik merk dat hij dat echt heel fijn vindt en ik kan er ook enorm van genieten. Als Noor er bij is ben ik toch ook vaak met haar bezig, dus dat gaat dan weer van de aandacht naar hem toe af.

Met Noor probeer ik ook veel tijd door te brengen. Door haar reflux heb ik haar meerdere uren per dag vast, want na de fles mag ze niet meteen liggen omdat ze dan meteen gaat krijsen en spugen. Ik heb haar lekker op schoot of doe haar in de draagdoek. Fons kruipt dan trouwens ook vaak op schoot, hartstikke gezellig.  Noor is, zoals ik al zei, een hele vrolijke baby en het is echt een genot om haar er bij te hebben. Ondanks dat ik haar veel vast heb en bij me heb geef ik haar toch nog minder aandacht dan Fons en daar gaat ze heel goed mee om. Ze kan ook rustig een half uurtje in de box liggen kirren terwijl ik met Fons een boekje lees of speel. Ideaal.

Ik ben benieuwd hoe dat gaat als er ooit nog een derde mag komen. Zal ik die ‘er dan gewoon even bij’ doen? Of wordt dat net zo heftig? Ik ben benieuwd naar jouw ervaringen met betrekking tot de overgang van 1 naar 2 of nog meer kinderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten