Onzeker door de lactatiekundige

Toen Fons net geboren was en ik samen met hem in het ziekenhuis lag kreeg ik regelmatig bezoek van een lactatiekundige. Zij hielp me met het opstarten van de borstvoeding. Het was een ontzettend lief mens en ze gaf me een goed gevoel. Ze stelde allemaal vragen, wist me op mijn gemak te stellen en zorgde ervoor dat ik totaal geen druk voelde. Heerlijk! Wat mij betreft kwam ze bij ons op zolder wonen zodat ze me de hele dag kon helpen. Maar helaas. Eenmaal thuis had ik nog steeds hulp nodig, maar ik werd onzeker door de lactatiekundige die ik toen kreeg.

Laat ik voorop stellen dat de lactatiekundige die ik thuis ontvang ook heel erg aardig was. Ik kende haar al en had mijn bedenkingen, maar die bedenkingen verdwenen als sneeuw voor de zon toen ze bij ons thuis kwam. Ze was ontzettend aardig, maar toch: ze maakte me onzeker.

Eén van de eerste dingen die ze namelijk zei is dat ik Fons teveel verwende met zijn speen. Echt. Rot op. Fons heeft in het ziekenhuis zijn speen echt als troostmiddel leren gebruiken toen hij dagelijks meerdere keren geprikt werd in zijn vingertjes of voetjes en eenmaal thuis kwam het echt niet in mij op dat ik hem daarmee verwende. Hormonaal als ik was ging ik opeens aan mezelf twijfelen. Verwen ik hem niet echt met die speen? Is hij niet beter af zonder? Achteraf gezien gruwelijk irritant, want als wij als ouders vinden dat hij die speen mag, dan mag hij die speen. Daar heeft niemand anders wat over te zeggen.

Sowieso is die speen een dingetje. Bezoek heeft commentaar als ik Fons een speen geef als hij huilt en er was zelfs iemand die mijn hand weg duwde toen ik Fons een speen wilde geven. Die speen blijft dus een terugkerend probleem en iets waar ik me voor moet blijven verantwoorden. Heel vervelend.

Maar goed: we hadden het over de lactatiekundige. Wat ik vervelend vond en waar ik onzeker van werd is dat borstvoeding kennelijk vanzelf zou moeten gaan. Dat het écht wel eventjes wennen was, maar dat mijn kind het zou moeten kunnen als ik door zou zetten. Maar hoe ver ga je? Ik heb Fons zes weken borstvoeding proberen te geven, maar het lukte gewoon niet. Hij wilde niet goed happen en ik voelde me daardoor vreselijk onzeker. De lactatiekundige zei toch dat ik door moest zetten? Zij zei toch dat het wel goed zou komen? Waarom komt het dan niet goed?

Je hebt het misschien wel door: dat de borstvoeding is mislukt zit me nog steeds heel erg dwars. Ik baal ervan dat het niet is gelukt en vergeet daardoor voor het gemak even dat ik prematuur ben bevallen en dat het helemaal niet zo raar is dat het niet is gelukt. Het was alleen fijn geweest als ik me minder had aangetrokken van de mening van een ander en meer naar mijn eigen gevoel had geluisterd. Ach, leerpuntje voor de volgende keer haha. Want bij een eventuele tweede baby ga ik zeker weten weer proberen borstvoeding te geven.

4 reacties op “Onzeker door de lactatiekundige

  1. Oh lieverd, dat ligt toch helemaal niet aan jou! Deze lactatiekundige had duidelijk geen verstand van premature kindjes, dat blijkt. Je hebt het 6 weken geprobeerd met alles wat je in je had en dat is toch hartstikke mooi? Dat is al 6 weken meer dan kindjes die geen bv hebben gekregen 🙂

    Oh en zeg me aub dat degene die je hand weg duwde toen je een speen wilde geven NOOIT meer op visite mag komen? Hahaha :p

  2. Het gaat met prematuur kindjes wel iets anders denk ik maar juist een lactatiekundige zou dat toch moeten weten??? Het is bij mij al heel wat langer geleden maar doordat ik zoveel gelezen had van te voren, wist ik eigenlijk meer van borstvoeding dan de verloskundige. En helemaal toen ik bij de laatste ook nog zijn broertje nog voedde….. En ieder kind is ook anders. (en het liep desondanks niet vlekkeloos hoor)

  3. De lactatiekundige uit het ziekenhuis is inderdaad een ontzettend lief mens! Ze kwam speciaal voor mij ’s morgens vroeg langs, omdat J. dan het beste dronk 🙂 Ze respecteerde mijn keuze ook om evt. te starten met de fles, omdat het aan de borst maar niet wilde lukken. Gelukkig ging het eenmaal thuis gelijk goed en kon binnen een week de sonde eruit. Ik heb geen lactatiekundige in hoeven schakelen thuis, omdat mijn moeder een tijdje op de kraam heeft gewerkt en mij goed kon helpen hiermee 🙂 Daar heb ik echt geluk mee gehad. Op het CB zit wel iemand die ook lactatiekundige is en die klinkt precies als de vrouw die jij thuis hebt gehad. Ik ga daar voorlopig ook niet vertellen dat ik de borstvoeding ga afbouwen. Ik vind 6 maanden genoeg geweest. Mijn gekolfde ziekenhuisvoorraad is op en op het werk kan ik niet ontspannen kolven. Ik heb geen zin om thuis alleen maar met moedermelk bezig te zijn, zodat anderen J. mijn melk kunnen geven als ik aan het werk ben. Ik hoef er alleen geen schuldgevoel cadeau bij te krijgen van 1 of andere lactatiekundige, haha.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten