Mijn bevallingsverhaal

Ik geloof dat mijn bevallingsverhaal wel het meest gevraagde artikel is sinds ik ben bevallen. Toen ik nog zwanger was van onze kleine meneer las ik ook altijd graag bevallingsverhalen, dus wie ben ik om mijn verhaal niet te vertellen?

Komt ‘ie, haha.

In de nacht van woensdag 29 op donderdag 30 juni werd ik zoals elke nacht weer eens wakker om te moeten plassen. Snel rennen voor drie druppels, ik was het wel gewend. Maar deze keer kon ik het niet ophouden. Ik dacht letterlijk: Oh my, zijn we nu in dit stadium van de zwangerschap terecht gekomen? Toen het nog een keer gebeurde belde ik het ziekenhuis en zij vertelden me dat we meteen moesten komen. De dag ervoor had ik een beginnetje gemaakt met mijn vluchttas. Mijn badjas en fotocamera zaten er nog niet in, want ja: die had ik nog nodig. Ik had ook niet de tegenwoordigheid van geest om die ’s nachts nog even te pakken.

Om 3 uur ’s nachts kwamen we aan en we werden meteen naar een verloskamer gebracht. Ik zei nog tegen mijn man: No way dat ik hier nu ga bevallen hoor! De verloskamer was echt zo’n ouderwetse kamer met smoezelige Winnie de Pooh poster en een smerig houten Nijntje aan de muur.

Er werden wat tests gedaan en jawel: mijn vliezen waren toch echt gebroken. De verloskundige vertelde me dat het ondanks de gebroken vliezen nog wel een paar dagen of weken kon duren voordat de kleine kwam. Het wachten was op de weeën, die ik naar mijn weten tot dan toe nog niet voelde. Dacht ik. De verloskundige was heel relaxed en daardoor hadden mijn man en ik het idee dat we na alle tests wel weer naar huis zouden kunnen.

Rond een uurtje of 8 belde ik de familie om te vertellen dat de vliezen waren gebroken en dat ze zich vooral geen zorgden hoefden te maken. En naar Leiden scheuren hoefde al helemaal niet, want volgens mij en de verloskundige zou het nog wel even kunnen duren.

Al snel kreeg ik krampen. Ik dacht gewoon dat het wat heftige menstruatiekrampen waren. Geen heftige pijn ofzo, ik kon nog gewoon praten en ouwehoeren met mijn man en de verpleging. Alleen een CTG maken werd wel pijnlijk omdat mijn man de ontvanger zeg maar direct op mijn buik moest vastdrukken. Maar goed: nog steeds maakte ik me niet druk. Ik was NIET aan het bevallen. Whaha.

Ik denk dat het een uurtje of 11.15 was toen de verloskundige voor het eerst wilde kijken hoeveel ontsluiting ik had. Tot ons aller verbazing had ik al 9 centimeter ontsluiting. WAAAAAAT? Negen centimeter? Ik was, net als de verloskundige, ervan overtuigd dat ik een centimetertje of 3 ontsluiting zou hebben, dus dit was echt een verrassing. De verloskundige zei: dit is het moment om de fotocamera erbij te pakken. Haha, die hadden we dus niet! Tien minuten later had ik 10 centimeter ontsluiting en nog 10 minuten later was Fons geboren.

Gelukkig was mijn familie uit Friesland eigenwijs en zaten ze in de auto toen ik belde om te vertellen dat Fons er al was. Het enige wat ik zei was: moet je eens luisteren? Mijn zusje hoorde het gehuil van Fons en schreeuwde: IS HIJ ER NU AL? 🙂 Zó grappig!

Wow, wat een fijne bevalling! Ik had rekening gehouden met het ergste en dit is me echt 1000% meegevallen. De weeën voelden voor mij niet aan als weeën, maar als krampen. Oké, op een gegeven moment begon het echt pijn te doen, maar het was niet zo heftig als ik had verwacht. Ik weet zeker dat mijn goede ademhaling me hierbij enorm heeft geholpen. Totdat ik persdrang kreeg ging het ademhalen perfect. En dat zonder zo’n (misschien wel overbodige) pufcursus! Ik ben er trots op dat ik dat zelf allemaal voor elkaar heb gekregen.

Ik geloof dat ik gezegend ben met zo’n fijne bevalling. Ik hoorde om mij heen bijna alleen maar ellende en zo heb ik mijn eigen bevalling gelukkig niet ervaren. Wat een geluk! Mijn man en ik waren relaxed (oké, ik heb één keer een zure oudere verpleegkundige die aan de balie zat ietwat onaardig toegesproken toen ze dwars door me heen ging praten), de verpleging was relaxed en ik had de verloskundige waarvan ik al tijdens een spreekuur op de poli hoopte dat zij bij mijn bevalling zou zijn.

De nasleep is uiteraard wat heftiger. In het ziekenhuis liggen met ons kind is niet wat we van tevoren hadden bedacht, maar het is nu eenmaal zo. De ene dag ben ik sterker dan de andere dag. Soms huil ik de hele dag door en soms ben ik de hele dag vrolijk. Het komt zoals het komt.

Het mooiste aan deze bevalling? We zijn ouders geworden van het allerknapste kind van de hele wereld. Wat zijn we verliefd en trots op hem!

 

 

3 reacties op “Mijn bevallingsverhaal

  1. Hier was ik ook heel benieuwd naar inderdaad! Het klinkt als een hele fijne bevalling (voor het geval dat mogelijk is dan), maar het is natuurlijk niet leuk om bij die termijn al te bevallen.

  2. Ppfff, gelijk naar de 9 cm! Inderdaad een droombevalling en jullie hebben er een mooi kindje voor gekregen. Klinkt een beetje als mijn bevalling. Ik ervaarde ook geen heftige pijn en no way dat ik aan het bevallen was met 32 weken dacht ik. Tot ze bij mij ook gingen kijken en 5 cm constateerde. Bij mij werd het uiteindelijk wel een keizersnee.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten