Mijn bevallingsverhaal

Noor is nog maar een paar weken oud, maar ik vind het wel leuk (en goed voor de verwerking) om wat meer te vertellen over de bevalling. Ik lees altijd graag bevallingsverhalen en ik hoop dat jullie ook genieten, als dat het juiste woord is, van mijn bevallingsverhaal. Van tevoren had ik geen idee hoe het zou gaan verlopen natuurlijk, dat is niks nieuws. Elke bevalling is anders en hoewel ik van Fons binnen no time beviel zou het nu zomaar heel anders kunnen zijn.

Wat vooraf ging aan de bevalling

Jullie weten allemaal wel dat ik het behoorlijk zat was. Al met 37 weken zwangerschap stond ik elke dag paraat. Nou ja, eigenlijk wel eerder ook hoor, want toen ik rond de 33 weken zwangerschap in het ziekenhuis was met voorweeën waarvan ik dacht dat het echte weeën waren stond ik elke dag op scherp. Elk krampje, elk steekje, alles was een reden tot alertheid. Bloedirritant hoor, want ik wilde gewoon relaxen en dat lukte niet goed. Tel daar de bekkeninstabiliteit bij op en je hebt de geestelijke poppen aan het dansen.

De avond voor de bevalling, ik was toen 40+4 weken zwanger, voelde ik me onrustig. Ik had de ramen nog even gezeemd, want ‘stel je voor dat ik vannacht ga bevallen, dan is het in ieder geval schoon’, ruimde wat troep op en zat daarna rusteloos op de bank. Ik kon gewoon niet de rust vinden om lekker te ontspannen. In bed was het niet veel beter. Ik appte nog met een vriendin dat ik het zo zat was en ze vertelde dat ze hoopte dat het snel zou gebeuren. Uiteindelijk viel ik gelukkig toch nog in slaap.

Wakker worden van weeën

1.30 uur: ik word wakker van krampen. Ik ontken het nog een uur, maar als ik naar mijn weeën-time app kijk zie ik dat ze toch echt regelmatig komen. IT IS ON!  Eindelijk gaan we ons kindje ontmoeten.

2.30 uur: Ik maak mijn man wakker (ik durfde het eerder niet, want was bang dat het weer vals alarm zou zijn) en stap onder de douche. Even ontspannen en me geestelijk proberen voor te bereiden op wat komen gaat.

3.00 uur: Ik bel mijn vader. We hebben afgesproken dat hij mijn broer brengt om op Fons te komen passen. Daarna bel ik meteen de geboortefotograaf. We spreken af dat ik haar weer bel als we in het ziekenhuis zijn en we weten hoeveel ontsluiting ik heb. Ondertussen kijken mijn man en ik elkaar aan en zeggen we in ongeloof tegen elkaar: ze komt er écht aan! Het is zo spannend! De zenuwen gieren door mijn lichaam en op mijn man’s gezicht is de spanning goed te zien.

3.30 uur: Ik heb een boterham gegeten (altijd honger haha) en als ik op sta breken mijn vliezen. Ik besluit maar weer een douche te nemen, dat vind ik wel zo fris. Als ik onder de douche sta merk dat mijn weeën opeens héél heftig worden. Met veel pijn en moeite stap ik er weer onder uit en kleed ik me aan. Hoe ik beneden ben gekomen weet ik niet eens meer haha. Dit voelt véél heftiger dan bij mijn eerste bevalling.

3.50 uur: De weeën zijn moeilijk op te vangen. Ik sta voorover gebogen tegen de box en zeg tegen mijn man dat mijn vader en broer wel héél snel moeten komen en dat we anders maar gewoon moeten gaan rijden. Net op dat moment komen ze er aan. We pakken onze spullen en lopen met een weeënopvangmomentje tussendoor naar de auto.

In de auto bel ik maar weer met onze geboortefotograaf. Ik heb het gevoel dat ik dat beter nu kan doen, want wachten tot we in het ziekenhuis zijn lijkt me iets te lang duren. Deze baby zou wel eens héél snel kunnen komen. Het lukt me net om tussen twee weeën door een gesprek te voeren en hang snel weer op. Mijn man zegt nog tegen me dat ik absoluut niet mag persen haha. Stel je voor dat ik langs de snelweg ons kind eruit poep…

4.15 uur: Na een best heftig ritje (oké, zeg maar gerust: rit from hell) komen we aan in het ziekenhuis. Het is als in de film. De bewaker doet de deur voor ons open, ik gooi mezelf op een rolstoel en met mijn ogen dicht laat ik me al kreunend van de pijn naar de verloskamers racen. Ik zie niks, voel alleen dat de rolstoel voortbeweegt en doe mijn ogen pas weer open als we op de plaats van bestemming zijn.

Eenmaal aangekomen in de verloskamer kleed ik me meteen om. Ondertussen razen de weeën als een malle door mij heen. Ik maak, zoals mijn man het noemt, junglegeluiden. En dat terwijl ik vrouwen die kreunen tijdens de bevalling altijd maar stom vond haha. De verloskundige checkt hoeveel centimeter ontsluiting ik al heb en dat zijn er 5. Even ben ik teleurgesteld, want hoe kan ik zoveel pijn hebben en nog maar 5 centimeter ontsluiting hebben?

Maar dan gaat het écht snel. Zitten, liggen, staan, ik weet niet meer hoe ik de weeën op moet vangen. Mijn man oppert nog een ruggenprik, maar ik voel dat het daar al te laat voor is. Die baby komt er aan en snel ook! De verpleegkundige heeft het ook door en roept de verloskundige. Zij komt snel en gaat heel rustig in een hoekje zitten om me te observeren. Er is geen greintje stress van haar gezicht af te lezen. Ze zit gewoon en kijkt alleen.

5.12 uur: Ik heb persweeën. Ik roep dat ik NU moet persen en de verloskundige schreeuwt naar me dat ik dat absoluut NIET moet doen. Ze zegt tegen me dat ik niet hoef te persen en dat ze denkt dat ik de baby er wel uit kan zuchten. De baby er uit zuchten? Wat zeg je nu? Dat klinkt onmogelijk, maar ook wel heel fijn. Het voelt tegennatuurlijk om niks te doen met die persweeën, maar goed: de verloskundige is de baas, dus ik luister naar haar (normaal ben ik niet zo gedienstig hoor, maar als het om kinderen baren gaat geef ik me graag over aan de professionals haha).

5.14 uur: Twee minuten en een aantal lichte persjes en wat puffen en zuchten later wordt Noor geboren. Precies op dat moment steekt de geboortefotograaf haar hoofd om de hoek van de deur. Ze heeft gescheurd als een malle, maar ze is nét te laat.

Daarna begint de mooiste periode van de afgelopen negen maanden. Ik lig heerlijk te chillen met mijn pasgeboren dochter op mijn borst. Ze is er. Eindelijk. Ik neem haar geur en haar ademhaling in me op en voel een rust over me heen komen. Wat is het heerlijk om op deze manier, samen met mijn man, van Noor te kunnen genieten. Geen alarmbellen, geen doktoren, geen onderzoeken zoals bij Fons. Gewoon die baby op mijn borst en chillen. Zó waardevol. Mijn placenta komt geloof ik niet helemaal vanzelf los, dus ik krijg nog een prik in mijn bovenbeen. Ik maak het allemaal niet meer zo mee. Ik ben high.

Aan het einde van de ochtend mogen we naar huis. De geboortefotograaf (we kozen voor de deze dames) is zo ont-zet-tend lief om met ons mee te gaan zodat ze de ontmoeting met Fons en mijn vader en broer kan vastleggen. Nu ik ook die foto’s heb vind ik dat extra waardevol.

Na een kwartiertje ofzo vertrek ik naar boven. Even uitrusten in ons eigen bed. De kraamverzorgster komt, Noor ligt bij mij te slapen en ik denk alleen maar: ik heb een zoon én een dochter. WOW!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten