Het bevallingsverhaal van Cindy

Vanaf het moment dat je zwanger wilt worden, kijk je al uit naar het moment dat je je kindje vast hebt. Needless to say dat ik na een lange zwangerschap met HG ( what? Da’s een eigen blogartikel waardig) blij was dat ik ging bevallen. Althans, blij voelde ik me niet in mijn weeën storm.

Gebroken vliezen

Ik ben 39 weken en 4 dagen zwanger als ‘ s nachts om 1.30 mijn vliezen breken. Half slaperig roep ik Robert, die nog tv ligt te kijken op de bank. Pas bij de 2e “kom!” schrikt hij op en komt hij aangesneld. Als hij doorheeft dat mijn vliezen gebroken zijn zegt hij: “moet ik gaan bellen?”.
Ik ben ijzig kalm, voel verder niks en vraag me af of ik de verloskundige moet bellen zo midden in de nacht, want voor mijn gevoel gebeurd er niks.

Uiteindelijk besluit ik te bellen en komt de verloskundige even langs. Na te hebben geroken aan mijn natte dekens ( jup, tasty) constateert ze dat het vruchtwater is. Het is helder, dus top. Het begin is er. Checken hoever ik ben doet ze niet i.v.m. infectiegevaar. Ik moet maar gaan slapen, want dit kan nog wel eens lang gaan duren. Eerste kindje en je kent vast de verhalen wel over eerste kindjes. Die bevalling duurt lang etc. Als het na 24 uur  niet gaat beginnen zou ik voor controle moeten en eventueel ingeleid moeten worden. Morgen tussen 9 en 10 komt ze weer even kijken hoe het met me is.

De moed zakt me in de schoenen

De moed zakt me in de schoenen. Het toch niet nog heel lang gaan duren?
Robert en ik zeggen nog tegen elkaar “we gaan een kindje krijgen” en gaan dan slapen.

Vanaf het begin van mijn zwangerschap denk ik dat ik een snelle bevalling krijg. Maar de verloskundge doet mijn vragen over ” wat te doen als” af met: ‘zo’n vaart loopt het niet’. Toch heb ik het de week ervoor weer gevraagd en rust gekregen. Mocht ik bevallen zonder haar, dan met ik mijn kindje tegen me aan houden en warm houden en verder wachten op de verloskundige. Oké, vinkje in mijn hoofd, want ik weet wat ik kan doen ‘als’.

Inmiddels is de nacht niet best. Slapen? Ik ben te zenuwachtig. Rond 7.30 uur word ik misselijk. Dat ben ik 9 maanden geweest, laatste weken wat minder. Ik app met vriendinnen en ook app ik een andere vriendin dat ik straks de sleutels kom brengen om eventueel voor de katten te zorgen mocht ik wel ingeleid moeten worden etc.

Rond 8.30 ga ik douchen.

Onder de douche ga ik zitten. De misselijkheid zakt af en na 20 min denk ik een miniminikrampje te bespeuren en verrek… Na een paar min weer. Zou het dan toch beginnen? Ik besluit eruit te gaan en Robert te zeggen dat ik denk dat het begonnen is.

BAM!

Als ik de douchedeur open doe is het 9.15 uur. Ik droog me af en dan: BAM. Wat een pijn. Ik moet naar lucht happen en roep in paniek Robert. De pijn is heftig  en ik weet niet waar ik het zoeken moet. Als dit het begin is wil ik toch wel een ruggenprik!

Ik probeer een houding te vinden en te timen met een weeën-app. De ene wee is nog niet weg of de volgende begint. Hoe kan dit?  Dit hebben ze me niet verteld. Robert belt de verloskundige en gelukkig is ze al onderweg.

Als ze binnenkomt kijkt ze me een beetje raar aan. Ze heeft natuurlijk geen idee hoe snel het eigenlijk gaat. Ze zegt dat ik waarschijnlijk maar richting ziekenhuis moet aangezien ik de pijn niet kan handelen en zo in paniek ben. Ik voel me lichtelijk een aansteller. Blijkbaar hoort dit?  Als ze wil controleren hoever ik ben doet het zo’n pijn dat ik haar hand wegsla  Ik moet plassen en ben niet te stoppen. Licht geïrriteerd wil ze toch echt dat ik daarna even stil lig zodat ze kan kijken.

Vooruit. Tanden bijten. Vinger erin en dan hoor ik; “9 cm we moeten NU weg”. En dan gaat het snel.

Zonder partner bevallen? Dacht het niet!

De verloskundige trekt mij mijn kleren aan, Robert pakt de tassen. De taxi die ons zou brengen kan niet en ik moet bij de verloskundge in de auto. De stagiaire gaat ook mee en er is geen ruimte voor Robert en het autostoeltje. In alle paniek wil ik niet meer weg. Zo’n pijn en bevallen zonder Robert? Dacht het niet! Maar de verloskundige is streng en sommeert me in de auto. We moeten echt opschieten.

Gelukkig arriveren we gelijktijdig bij het ziekenhuis. Mijn buurman is een held.
Wat een hel onderweg maar puffen helpt. Zie mezelf nog door de mensenmassa geduwd worden, de afdeling op.

Ik lig op een bed. Ik puf. En puf. En dan gaan de witte jasjes aan, hoor ik dat ik mag persen en na 2 persweeën waarin ik mee mag persen voel ik dat ik moet poepen (godzijdank was dat niet zo) en hoor ik iemand zeggen” wie kijkt er op de klok? “. Dan wordt mijn mooie ventje geboren!

Dolgelukkig, uitgeput. Niet meer misselijk. Mijn mooie ventje bij me.. Dat ik hem aan papa moet geven omdat ik zelf.opgelapt wordt met een infuus door extreem bloedverlies, en wat mini hechtingen krijg gaat aan me voorbij. I did it. En hoe! Binnen 2 uur vanaf de 1e wee ( ik wist het..). En even pronken, op eigen kracht. Dat wilde ik ook graag ( toen ik zwanger was.. in de weeën eenmaal niet hoor haha).

Julian wordt geboren op 21 oktober 2016 om 11.15 uur. Met 4080 gram is hij geen mini. Inmiddels is hij 20 maanden en die bevalling was geweldig! Natuurlijk heb je pijn en wil je niet meer op dat moment, maar toch.

Aan alle aanstaande moeders: wees niet bang voor wat gaat komen. Je weet het niet! Maar alles komt goed, want wij vrouwen zijn hier voor gemaakt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten