Even bijkletsen

De afgelopen dagen kwam er even niks online op mijn blog. Dit kwam doordat het internet er sinds zondag opeens uit lag. Complete chaos natuurlijk, want mijn man is als ZZP-er afhankelijk van internet en ook ik kan natuurlijk niet bloggen zonder een internetverbinding. Maar eigenlijk vond ik het wel lekker. Even geen internet en de digitale televisie lag er ook uit, dus we brachten de avonden door met series en een boek. Heerlijk rustig. Voor nu vind ik het wel leuk om even kort bij te kletsen.

De weken vliegen voorbij

De weken vliegen voorbij, niet normaal meer! Volgende week is het alweer februari! Kerst lijkt eeuwen voorbij en duurt nog maar 5 maanden tot mijn uitgerekende datum. Ik probeer de laatste weken wat meer stil te staan bij mijn zwangerschap. Meer te genieten in plaats van bang te zijn dat er iets mis is met Noor. Ik ben al bezig met het aanschaffen van kleertjes en binnenkort ga ik eens kijken naar een commode die bij ons op de kamer kan komen te staan. Noor gaat namelijk bij ons op de kamer slapen in het begin.

De babykamer

Met de babykamer ben ik dus nog helemaal niet bezig. Zoals jullie weten willen mijn man en ik heel graag verhuizen. We hopen dat dat nog lukt voordat Noor er is en dan gaan we natuurlijk niet in ons huidige huis nog een babykamer maken. Fons sliep de eerste maanden van zijn leven bij ons op de kamer en ook Noor zal lekker in haar co-sleeper bij ons slapen. Ik kijk er nu al heel erg naar uit. Voor overdag krijgen we de familiewieg. De vorige keer werd deze halsoverkop in de babykamer geplaatst, met ongestreken bekleding. Nu ga ik er op tijd mee beginnen, want je begrijpt het wel: die bekleding heb ik toen nooit meer gestreken. Fons lag dus in een wiegje met kreukelige witte bekleding. Stom.

Grenzen verleggen

Misschien heb ik het er wel eens over gehad, misschien ook niet. Ik doe altijd heel stoer en extrovert, maar eigenlijk ben ik introvert en onzeker. Nieuwe dingen maken me ongelooflijk zenuwachtig. Nieuwe mensen ontmoeten, persevents, ik haat het. Ik had gisteren een persevent en ik heb wel 20 keer op het punt gestaan om het af te blazen. Dat kwam ook omdat mijn mattie Joyce niet kon komen omdat haar zoontje ziek was. Zij is mijn vaste sidekick, haha. Als zij er is heb ik minder stress en als ze er niet is vind ik het eng.

Maar gisteren kwam ik ergens achter. Ik ken eigenlijk best veel leuke mensen in de bloggerswereld. Ik kwam binnen bij het event en zag meteen allemaal bekenden. Ik had niet de behoefte om in een hoekje te kruipen en voelde me ook niet teveel. Ik had het naar mijn zin. Echt, wat was dát een fijn gevoel. Grenzen verleggen is eng (zelfs in de auto op weg naar Amstelveen had ik nog zin om te bellen om te zeggen dat ik in een lange -niet bestaande haha- file stond en het niet zou redden), maar ik kom er wel. Goh, komt verstand dan echt met de jaren? Ik word dit jaar 36, dus het wordt tijd om van die stomme onzekerheid af te komen haha.

Inmiddels is het niet meer ‘even kort bijpraten’ geworden, maar zijn we 600 woorden verder. Bedankt voor het lezen, mocht je niet meteen afgehaakt zijn haha. Hoe gaat het met jullie?

Reactie op “Even bijkletsen

  1. Oh Marije dat gevoel is zo herkenbaar! Vind het echt super stoer van je dat je toch bent gegaan naar dat event! Ik denk dat ik niet eens de auto in gestapt zou zijn, haha. En bizar he hoe snel de tijd gaat. Ik weet nog wel dat wij allebei in de prille zwangere fase zaten en nu alweer zo ver. Voor we het weten zijn onze meisjes er!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten