5 x waarom ik niet doorhad dat ik aan het bevallen was

Vandaag wil ik eens wat dieper ingaan op waarom ik niet door had dat ik aan het bevallen was. Het besef dat ik écht een baby aan het uitdrijven was kwam namelijk pas zo’n drie kwartier voordat ik Fons op de wereld zette. Bizar dat ik mezelf zo lekker voor de gek heb weten te houden.

  1. Toen mijn vliezen braken dacht ik dat ik in mijn broek gepiest had. Vloekend stond ik het midden in de nacht op te dweilen. Boos op mijn lichaam omdat ik niet eens meer mijn urine op kon houden. Toen ik in bed wéér ‘urine’ verloor ging er een klein lampje branden en belde ik het ziekenhuis. En nee, ook toen ze zeiden dat ik naar het ziekenhuis moest komen voelde ik nog geen stress.
  2. Daar kwam nog bij dat ik de dag voor de bevalling nog in het ziekenhuis was geweest omdat ik Fons niet meer zo goed voelde. Ik kreeg een CTG en een echo en alles zag er goed uit. Hij was ingedaald, maar helemaal niks wees erop dat mijn vliezen nog geen 12 uur later zouden breken.
  3. Toen mijn man en ik midden in de nacht onderweg naar het ziekenhuis waren zeiden we nog tegen elkaar dat we vast snel weer naar huis zouden mogen. Dat het niks zou zijn stond voor ons eigenlijk al vast. Gewoon even check check dubbelcheck en weer naar huis. Na wat onderzoeken zei de verloskundige zelfs dat het nog wel een paar weken zou kunnen duren voordat Fons zich echt zou aandienen. Prima, ik lag in mijn hoofd alweer lekker te chillen in mijn eigen bed.
  4. Ik was pas 34 weken en zes dagen zwanger. Het kwam écht niet in me op dat ik wel eens nu al zou kunnen bevallen. Het was gewoon geen optie. Bevallen doe je pas vanaf 37 weken en niet daarvoor. Yup, zo naïef was ik.
  5. Toen ik wat krampjes voelde dacht ik: goh, dit voelt als wat heftige menstruatiepijn. Hoort er vast bij. Geen paniek, beetje ademen, beetje rondwaggelen, grapjes maken. Niks aan de hand. Die pijn gaat vast snel weer weg en dan kunnen we naar huis. Pas toen die ‘menstruatiepijn’ wat moeilijker weg te puffen was dacht ik: oké, dit zijn volgens mij echte weeën, het is begonnen! Ik stuurde nog een whatsappje naar Joyce met een tekst in de trant van: ‘Als dit geen weeën zijn, dan weet ik het ook niet meer’. Achteraf moest ik daar zó om lachen. Toen de verloskundige even daarna namelijk kwam checken of ik al ontsluiting had zat ik al op 9 centimeter. Ze schrok zich zelf volgens mij ook een hoedje!

Achteraf gezien was het allemaal wel hilarisch. Ik heb een plaatje van een bevalling gehad. Ondanks die ontkenningsfase was het fijn. Toch ben ik nu al bang dat ik bij een volgende zwangerschap weer zo vroeg zal bevallen. Want hoewel ik geen nare beelden heb overhouden aan de bevalling zelf, de periode daarna was bijzonder heftig. Ik wil dat eigenlijk niet nog een keer mee maken.

Zijn er nog moeders van prematuur geboren kindjes onder mijn lezers? Zijn jullie ook bang voor de volgende bevalling of misschien heb je de volgende bevalling al achter de rug? Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen!

Bron foto: Shutterstock.

 

5 reacties op “5 x waarom ik niet doorhad dat ik aan het bevallen was

  1. Bevallen bij precies 35 weken bij een weekendje weg. Vliezen gebroken in hotel. Bij mij dachten ze in het ziekenhuis dat ik nog niet zou bevallen. Half uur voordat mijn zoon s’ochtends op de wereld kwam dachten ze nog steeds nou misschien vanavond lege buik. Bij eerste check volledige ontsluiting en half uur later was mijn zoon er. Bevalling vond ik meevallen.
    De 2 weken in het ziekenhuis ondanks dat mijn zoon een 1 persoonskamer had en wij beiden bij hem mochten slapen vreselijk. Ook de reflux vond ik een ramp met de daarbijhorende krampen en huilen.

  2. Ik ben bevallen met 36 weken en 1 dag. Het ging allemaal heel erg snel en ik zou het zo weer doen. Ik vond de pijn wel meevallen. Tuurlijk doet het wel even flink pijn! Maar ik vond het heftiger dat er maar zo kort tussen iedere wee zat (Lees 30 seconden) Ik ben absoluut niet bang voor een volgende bevalling.

  3. Het lijkt me ook heel vreemd om te bevallen terwijl je daar nog niet op “ingesteld” bent. Dus kan me je ontkenningsfase wel voorstellen. Ik ben zelf bevallen met 39+5 dus was er helemaal klaar voor 😉

  4. Haha zo grappig dat je het zo laat door had en dacht van ‘ach, die komt nu nog niet’!
    Zelf ben ik bevallen met 35 weken en 6 dagen en was ik precies de week ervoor gestopt met werken omdat Finn reeds volledig was ingedaald en er al een beetje ontsluiting was. Het kon even goed nog 4 weken duren maar ik voelde precies dat dat niet het geval zou zijn. De bevalling begon hier met weeën rond de middag dus ik ben rustig in de zetel blijven zitten. Het was heel warm en at nog gezellig een ijsje :D.
    Toen mijn man ’s avonds thuis kwam zei ik doodleuk dat ik dacht dat de bevalling begonnen was, toen belde ik snel even naar de gynaecoloog en een uurtje of 6 later was Finn er!
    Grappig toch hoe je kan opstaan of gaan slapen en totaal geen idee hebben dat het die dag of nacht gewoon gaat gebeuren!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten