Je kraamweek doorbrengen in het ziekenhuis

Toen ik zwanger was van Fons had ik er al helemaal zin in: de kraamweek. Ik zag mezelf al stralend van geluk op ons bed liggen. Lekker knuffelen met de verse baby, beschuit met muisjes etend en borstvoeding gevend. Yup, in mijn hoofd was het perfect. Mijn droombeeld kon niet verder van de waarheid af zitten. Want hoe is dat eigenlijk, je kraamweek doorbrengen in het ziekenhuis? Ik dacht er nooit moeite mee te hebben dat ik in het ziekenhuis was die eerste twee weken, maar nu de maanden verstrijken komt het toch best vaak naar boven drijven in mijn gedachten dat ik het helemaal niet leuk vond.

De eerste twee dagen vond ik hartverscheurend, al begint dat nu pas een beetje tot me door te dringen. Een half uur na de bevalling werd Fons meegenomen naar de IC. Ik mocht nog even bijkomen, douchen, kolven, mijn vader en zusje ontvangen en moest toen naar de kraamafdeling. Daar kwam ik terecht op een kamer met een hoogzwangere vrouw die bedrust had. Vreemd, een kraamvrouw naast een zwangere vrouw. Het was druk op de afdeling, dat was duidelijk. Er was zelfs sprake van dat ik naar huis moest. Ik naar huis, mijn baby op de IC. Gelukkig stak de IC-verpleegkundige daar een stokje voor. Ik mocht gewoon blijven. Nou ja, gewoon…

Na twee dagen schipperen tussen de kraamafdeling en de IC moest ik écht naar huis. Tranen met tuiten huilde ik. Hoe kan ik nu naar huis gaan en mijn baby achterlaten in het ziekenhuis? Maar het moest, ik had het niet voor kiezen. Toen ik eventjes lag te slapen belde het ziekenhuis: Fons werd overgeplaatst naar een ander ziekenhuis en ik mocht daar bij hem op de kamer slapen. Halsoverkop pakten we wat spullen en reden weer naar Leiden. Ik zou mee mogen in de ambulance, maar dat bleek achteraf niet waar. Na een paar uur wachten reden mijn man en ik dus maar naar Delft. Daar mochten we gelukkig al naar de kamer waar Fons en ik kwamen te liggen. Fons was er nog niet, die werd even later met zuurstof, infuus en alle andere toeters en bellen in een mobiele couveuse binnen gereden. Nog zoiets wat hartverscheurend was. Ons kleine mannetje. Arm ding.

Maar goed: we waren samen. Eindelijk rust. Genieten. Of toch niet.

  • Bijna elk half uur kwam er wel iemand binnen. Lag ik nét te slapen, stond de overigens meestal heel lieve koffiedame weer in de kamer om te vragen of ik wat wilde drinken. Of het was de ook alweer zo lieve zuster om te vragen of ze wat kon doen. Of de schoonmaakster. Of de laborant van het priklab om Fons weer eens lek te prikken. Of de kinderarts die met 4 man visite kwam lopen terwijl ik net met mijn enorme melktieten aan het kolven was. Dahaaag, privacy.
  • De monitoren piepten continu. Soms gewoon omdat het kon, maar meestal omdat er wat aan de hand was. Fons had nogal wat dipjes. Te lage saturatie, te lage hartslag, te hoge hartslag, onregelmatige hartslag, ga zo maar door. Niet alleen ’s overdag natuurlijk, maar ook ’s nachts. Ik heb door mijn medische achtergrond enigszins verstand van de waarden, dus ik maakte me werkelijk overal druk om. Stijf van de zenuwen en adrenaline hield ik alles in de gaten.
  • We waren nooit hele dagen met z’n drieën. De kamer was klein en er was wel een bed voor mijn man, maar hij sliep thuis. Hartstikke lief dat hij ook mocht blijven slapen, maar het voelde niet relaxed. Het is toch niet je eigen huis, je eigen bed, je eigen omgeving. Mijn man kwam in de middag en ging na het avondeten weer naar huis.
  • Iets heel stoms misschien, maar ze hadden alleen maar af en toe beschuit met muisjes en dan geen blauwe, maar alleen roze. Ik vond het zó idioot dat ze geen blauwe muisjes hadden! Nu kan ik er wel om lachen, al snap ik nog steeds niet dat ze die niet hadden haha.

 

  • Ik mocht en kon Fons niet zomaar uit zijn couveuse pakken. Elke dag startte ik met buidelen met Fons. De verpleegster legde hem dan met al zijn apparatuur op mijn blote borst zodat we lekker konden chillen samen. Als hij huilde kon ik niks anders dan mijn handen via de gaten van de couveuse op hem leggen. Hem strelen mocht niet, dat gaf teveel prikkels. Hem tegen me aan houden als hij nachtelijke krampjes had kon ook niet. Het enige wat ik toen kon doen was een warme kruik vragen aan de nachtverpleegkundige.
  • We konden maar mondjesmaat bezoek ontvangen. In principe mocht het de hele dag door, maar we merkten aan Fons dat hij onrustig werd van teveel rumoer in de kamer. Alleen directe familie kwam langs. Onze ouders en onze broers en zus. Ik heb heel vaak nee moeten verkopen aan mensen die langs wilden komen en dat voelde niet altijd even fijn.
  • Ik gaf mezelf niet de rust om de hele dag in bed te liggen. Wat moest ik in bed als ik niet eens kon knuffelen met mijn kind? In plaats daarvan zat ik vaak op de luie stoel die het ziekenhuis gelukkig in elke kamer heeft staan. Die schoof ik dan zo dicht mogelijk bij de couveuse zodat ik naar Fons kon kijken. Uren en uren zat ik naar hem te kijken, ondertussen vaak lezend of kolvend, wachten op het volgende ‘zorgmoment’. Dat was het moment dat ik Fons’ luier mocht verschonen en hij weer nieuwe voeding kreeg via zijn sonde. Als hij wakker genoeg was probeerden we hem aan te leggen, maar dat was vaak te vermoeiend voor hem.

Ik kan nog veel meer opnoemen wat anders of heftig was, maar laat ik het hier maar gewoon bij laten. Bij een volgende zwangerschap hoop ik het wél af te kunnen sluiten met een fijne kraamweek. Lekker thuis in mijn eigen bed, genieten van mijn man en kinderen om me heen. Ik kijk er naar uit.

7 reacties op “Je kraamweek doorbrengen in het ziekenhuis

  1. Bah, het waren bij mij maar 3 dagen, maar ik vond het ook allemaal vreselijk naar en vervelend. Ik zal het niet meer meemaken, maar ik hoop dat jouw ervaring de volgende keer heel anders is!

  2. Dit moet heel erg naar voor jullie geweest zijn. Het lijkt me vreselijk om niet de hele tijd bij je kindje te kunnen/mogen zijn en niet “normaal” voor hem te kunnen zorgen. Hopelijk kun je de volgende keer wel ultiem genieten.

    1. Thanks! Ik ga er van uit dat de volgende gewoon lekker tot 40 weken blijft zitten en dat er geen complicaties zijn waardoor we in het ziekenhuis moeten blijven haha 🙂

  3. Bij ons waren het vier dagen in het ziekenhuis en ons zoontje lag toen op de kinderafdeling. Achteraf realiseerde ik me pas hoe vreselijk ik het vond, toen zat ik in een soort roes. Gelukkig is het bij de tweede helemaal anders gegaan 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten