Waar is die pregnancy glow?

Ik vraag me al maanden af: waar is die pregnancy glow? Waar is die roze wolk en waar blijft die gelukzalige glimlach waarmee ik andere zwangere vrouwen vaak mee rond zie lopen? Dit zijn ook de vragen die ik had tijdens de zwangerschap van Fons en hoewel ik had gehoopt ze deze keer niet te hebben moet ik ze toch weer aan mezelf stellen. De stralende zwangere vrouw, ik vrees dat ik haar nooit zal worden.

Jaloers

Eigenlijk ben ik wel jaloers op jullie hoor. Ja op jou, die zwangere vrouw die stralend door de winkelstraten flaneert. Die vrouw die met een smile van hier tot Tokio over haar buik zit te wrijven. Ik benijd je. Ik heb respect voor je. Ik zou jou willen zijn.

Ik voel het namelijk niet. Zwanger zijn valt me zwaar. Nee, dat is niet aardig om te zeggen terwijl er zoveel vrouwen zijn die niet zwanger kunnen worden. Dat weet ik. Ik voel me daarom ook vaak schuldig. Ik was immers telkens binnen een poep en een scheet zwanger, dus wat zit ik nu te zeiken?

Horrormonen

Hormonen, ook wel horrormonen. Of zoals ik iemand laatst hoorde zeggen en waar ik heel erg ongepast keihard om moest lachen: hoermonen. Echt, ik haat die hormonen. Sowieso kan ik er slecht tegen, tegen wisselende hormoonspiegels. De pil? Die slik ik al jaren niet meer. Ik word er bloedchagrijnig en neerslachtig van. Vreselijk. Zo voel ik me nu eigenlijk ook. Bloedchagrijnig en neerslachtig. Een naar mens. Een heks. Een hormonster. Ik ben mezelf niet meer.

Ik jank om alles. Oké, dat is niet heel bijzonder, want ik jank sowieso veel, maar nu nóg meer. Ik kan om niks uitvallen tegen mijn man. Neemt hij de verkeerde dingen mee uit de supermarkt? Dan ontplof ik. Ik vergeet dan volledig dat het lief is dat hij na een lange dag werken even boodschappen gaat doen zodat ik de deur niet meer uit hoef. Ik denk daar dan niet over na. Ik ben dan gewoon pissig omdat hij het verkeerde merk melk mee neemt. Echt, wat ben ik een heks.

Bekkenpijn

Waar ik ontzettend verdrietig van word is de bekkenpijn die ik nu al weken ervaar. Bij Fons begon het wat later, nu heb ik er al weken last van. Het is heel vervelend en ontzettend pijnlijk. Eventjes een rondje supermarkt of een rondje met Fons? Eigenlijk gaat dat niet meer zonder pijn. Vooral de na-pijn is vreselijk. Oefeningen doe ik elke dag, maar het helpt allemaal helemaal niks. Ik heb alleen minder pijn als ik werkelijk niks doe. Ik voel me opgesloten in mijn lichaam en baal dat ik niet goed ben in zwanger zijn. Mijn lichaam laat me nu in de steek en ik haat het. Ik wil die glow. Ik wil stralend door de winkelstraten huppelen. Ik wil fit blijven.

Dankbaar, ondanks alles

Ondanks alles ben ik enorm dankbaar dat ik zwanger ben. Ik geniet er ook echt wel van. Noor begint nu steeds meer te laten merken dat ze in mijn buik groeit. Vooral als ik ’s avonds rustig met een kopje thee op de bank zit voel ik haar. Tranen in mijn ogen krijg ik daar van, echt heerlijk. Het is bijzonder dat ik weer zo’n mensje aan het fabrieken ben. Dat mijn lichaam daartoe in staat is. Ook al heb ik pijn en voel ik me vaak neerslachtig, ik ben trots. Trots dat ik dit kan.

Afbeelding: Shutterstock.

Taboe

Gisteren had ik voor het eerst het gevoel dat de lente er weer aan komt. Om 17.30 uur was het nog soort van licht. Ik denk dat ik toe ben aan meer zonlicht., misschien komt die pregnancy glow dan vanzelf. Als ik met mijn bakkes in de zon kan zitten voel ik me vast snel beter. Kortom: ik moet niet zo zeiken. Maar ja… probeer je gevoel maar eens te onderdrukken hè?

Waarom ik het dan toch deel dat ik zwanger zijn lastig vind? Omdat ik merk dat daar een taboe op rust. Dat taboe snap ik ook, ik doe er zelf in zekere zin ook wel aan mee. Ik voel me, zoals ik eerder zei, schuldig naar onvruchtbare vrouwen toe. Ik voel ook echt dat ik niet veel te zeiken heb. Negen maanden zijn het maar. Maar die negen maanden kunnen héél lang duren als je lichaam je in de steek laat.

En nu ga ik weer genieten van het schoppende meisje in mijn buik. Met lichtelijk knikkende knietjes plan ik dit artikel in. Ik wil niemand pijn doen, laat dat voorop staan. Ik wil alleen maar eerlijk zijn. Bedankt voor het lezen.

3 reacties op “Waar is die pregnancy glow?

  1. Erg herkenbaar. Eigenlijk op alle punten zou dit zo mijn verhaal kunnen zijn. Succes met de rest van je zwangerschap en ook al zijn ze maar heel klein, geniet van de genietmomentjes!

  2. Ik zat tijdens mijn zwangerschappen wel op een roze wolk, ondanks de ongemakken.
    Maar je hebt je gevoel mooi verwoord!
    Succes met de rest van je zwangerschap! Hopelijk voor jou binnenkort ook vaker de roze wolk!

  3. Snap het helemaal! Ik voel me dit keer lichamelijk erg goed. Ondanks dat het bij mij tot nu toe geen reden voor zorg is, vind ik een zwangerschap veel te spannend. Ik heb van heel dichtbij meegemaakt dat het ook niet goed kan gaan en ik maak mij ook constant zorgen of het kindje goed groeit, gezond is en het überhaupt nog wel doet. Voor mij hierna (als alles goed blijft gaan) nooit meer een zwangerschap.
    Liefs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten