Geluksmomentjes

Het is vrijdagmiddag. Mijn vaste werkmiddag. Ik zou de hele middag aan het werk moeten zijn bij mijn vader, maar er komt niks uit mijn handen. Al een paar weken zit ik namelijk niet zo lekker in mijn vel. Ik ben moe en prikkelbaar. Oh, en zei ik al dat ik moe ben? Vanochtend heb ik de hele tijd zitten janken omdat ik me schuldig voel. Ik moet namelijk even opladen, dus ga ik na mijn werkmiddag niet naar huis, maar blijf ik logeren bij mijn vader. Even slapen. Uitrusten. En nu ik dit typ zit ik alweer te janken. Mijn hemel, wat is dat toch? Laat ik het dus maar even hebben over de geluksmomentjes van de afgelopen tijd, want die waren er zéker! Ze zullen vooral over Fons gaan, want tsja… Ik ben zo’n moeder die bijna alleen maar over d’r kind kan praten:

  • Fons is van kruipen en af en toe lopen naar keihard rennen en af en toe kruipen gegaan. Hij loopt me overal achterna en als ik naar beneden kijk moet ik vaak een traantje wegpinken. Wat wordt mijn kleine man alweer groot zeg.
  • Fietstochtjes door het prachtige landschap in Overijssel en Drenthe, samen met mijn mannen. Wat vind ik het fijn om nu hele einden pijnvrij te kunnen fietsen, met grote dank aan mijn elektrische mamafiets.
  • ’s Avonds moe en uitgeblust op de bank zitten met een kopje koffie in mijn handen, mijn man naast me en de muziek zachtjes aan, samen kletsend over hoe fijn de dag was. Of hoe niet fijn de dag soms is, maar dat is ook goed. Ik ben blij dat mijn man en ik meestal wel kunnen uitspreken hoe we ons voelen. Soms is het lastig, vooral als ik me groter hou dan dat ik ben, maar meestal gaat het goed haha.
  • Constateren dat steeds meer merken en bedrijven mijn blog weten te vinden. Ik werk er hard genoeg voor, vind ik zelf, maar het is fijn om ook opgemerkt te worden.
  • Ik heb een groepje lieve en behulpzame bloggers om me heen. We hebben een appgroepje waarin we niet alleen sparren, maar waarin we ook dingen over ons privéleven kwijt kunnen. We helpen elkaar, zowel zakelijk als privé, en dat voelt zo ontzettend fijn. Ik heb al veel van ze geleerd en ik vind het heel fijn om te merken dat dat ook wat doet met mijn onzekerheid. Laatst was ik namelijk met knikkende knietjes naar een persevent gereden en eenmaal daar binnen stonden er drie meiden van het groepje. Dát was fijn zeg! Nam meteen een stuk spanning weg.
  • Dromen over ons volgende huis zorgt ook voor geluksmomentjes. Soms kom ik huizen tegen waar ik zó in zou willen wonen. Helaas zitten we nog eventjes aan ons huurhuis vast, maar volgend jaar gaan we toch echt kijken of we een huis kunnen kopen. Ik zwijmel ondertussen weg bij boerderijtjes, open haarden, grote tuinen, de sporadisch aanwezige zwembaden, opslagkelders en prachtige keukens.
  • De woordjes die Fons af en toe per ongeluk zegt. Wow komt al een tijdje uit zijn mond, maar verder zegt hij nog niet veel. Papa en mama heb ik hem nog niet horen zeggen, behalve een paar keer per ongeluk. Hij weet wel wie we zijn natuurlijk, want als ik vraag waar zijn vader is loopt hij altijd naar hem toe. Mijn zusje paste gisteren op en vertelde dat hij water zei, dat vond ik ook al een hele openbaring haha.
  • Sowieso vind ik deze fase geweldig. Fons wordt echt een mensje met een eigen wil (oké, dat op de grond liggen krijsen als hij zijn zin niet krijgt vind ik iets minder grappig), eigen karaktertrekjes en een eigen mening. Ik hou er van!

Ik kan niet wachten tot ik echt met hem gesprekken kan voeren, om speciale mama-Fons-dagen te hebben en om nóg meer leuke dingen met hem kan doen.

Goed jongens, dit heeft alweer wat geholpen met het wegdrijven van die semi-grijze wolk. Verder gaat het hartstikke goed met me hoor. Ik heb gewoon af en toe even een pas op de plaats nodig. Even weer terug naar de basis en bedenken wat er allemaal hartstikke goed gaat in plaats van de focus leggen op die paar dingen die wat minder gaan.

Uitgelichte afbeelding: Shutterstock

2 reacties op “Geluksmomentjes

  1. Ook mama’s moeten af en toe opladen, om erna weer de leuke mama te zijn die we zijn. Om ons weer keihard in te zetten voor de kleintjes. Niks om je schuldig over te voelen! ♥

  2. Even pas op de plaats is ook wel eens fijn. Snap wel wat je bedoeld hoor, ik geef ook net snel toe als het even niet gaat of als ik het zwaar heb, want joh dat is toch helemaal niet stoer…
    Maar goed dat hoeft natuurlijk ook niet altijd…soms is het gewoon allemaal even veel te veel…en moeilijk en lastig en gewoon kut..en ja ook vermoeiend.
    Fijn dat je even kon opladen bij je pa…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten