Een jaar zonder baan

Op 1 november 2016 werd mijn vaste contract bij mijn werkgever op mijn verzoek ontbonden. Vandaag ben ik precies één jaar zonder baan. Eén jaar fulltime zorgen voor mijn zoon. Eigenlijk al langer natuurlijk, maar vanaf 1 november heb ik geen salaris meer. Geen eigen geld, op het geld wat ik verdien met mijn blog na.

Anders dan gedacht

Thuisblijfmoeder zijn is anders dan gedacht. Van tevoren had ik het idee dat ik het wel even zou doen. Dat het een makkie zou worden en dat ik met twee vingers in mijn neus ons kind zou opvoeden. Inmiddels weet ik wel beter. Thuisblijfmoeder zijn is pittig. Zwaar. Soms overweldigend heftig. Maar thuisblijfmoeder zijn is ook fantastisch. Ik vind het heerlijk om de hele dag bij Fons te kunnen zijn. Om alles van hem mee te maken. Van de eerste keer omrollen tot de eerste stapjes, ik was er bij. Samen met mijn man trouwens, want hij werkt thuis. Samen zijn wij dus ontzettend veel bezig met Fons, ook al neem ik overdag de zorg op me. Hij helpt me regelmatig, bijvoorbeeld met verschonen. Fons vindt het namelijk leuk om tegen te stribbelen en zijn poepluier te pakken met alle gevolgen van dien haha. Dan is een extra paar handen heel fijn!

Afstomping door het gebrek aan een baan

Ik hoor om me heen vaak de opmerking dat je stilstaat als je geen baan meer hebt. Dat je afstompt door het gebrek aan een baan. Ik ervaar dat helemaal niet zo. Het scheelt dat ik nooit een baan heb gehad waarvoor ik heb gestudeerd, maar ik vind dat ik nu zoveel leer. Over mezelf, over Fons, over het leven. Over wat wel en niet belangrijk is, over wat ik wil. Dus nee, ik stomp niet af. Ik verrijk mijn leven door er fulltime te zijn voor mijn kind. Dat vooroordeel moet ook maar eens de wereld uit geholpen worden, vind je ook niet? Thuisblijfmoeders stompen niet af en werkende moeder zijn geen loedermoeders omdat ze graag willen (of moeten) blijven werken. We doen allemaal wat we het beste vinden voor onze kinderen en er is niemand beter of slechter.

Toch maar weer een baan?

Heel soms wil ik wel weer een baan. Als Fons de hele dag krijst bijvoorbeeld. Als hij op de grond ligt te spartelen van woede als iets hem niet lukt of als hij iets niet mag. Als hij strontvervelend is en de hele dag opgetild wil worden. Dan wil ik wel even een dagje voor mezelf hebben. Gewoon even de deur uit zonder kind, zonder snottebellen en vieze handjes, zonder poepluiers en kots. Tegenwoordig heb ik één vrije middag in de week. Dan ga ik naar mijn vader om te werken terwijl Fons bij zijn vader blijft. Echt vrij ben ik dan niet, maar ik kan dan wel in alle rust eventjes wat werken aan mijn blog, koffie drinken met mijn vader en als ik tijd over heb wat winkelen in die ene leuke kinderkledingwinkel een dorp verderop. Maar een baan? Nee, dat hoeft van mij niet. Tenzij onze financiële situatie anders wordt natuurlijk, want als het moet dan ga ik gewoon weer aan het werk.

Kortom: ik vermaak me wel als thuisblijfmoeder. Ik hoop dat ik nog heel veel jaren mag genieten van deze rol en kan niet wachten op wat de rest van mijn leven met man en kind voor mij in petto heeft.

2 reacties op “Een jaar zonder baan

  1. Je moet er lekker van genieten dat moet gewoon heerlijk hoor dat t kan!!! Ik geniet evengoed van werken en moederen maar hier gaan ze ook al naar school dat is dan toch ff anders!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten