Bijna had ik het hem ontnomen

Bijna had ik het hem ontnomen, het vaderschap. Ik heb het dus over mijn man. Dat ik geen kinderen wilde, dat wist ik wel zeker. Als ik mijn man vroeg of hij wel of geen kinderen wilde zei hij altijd dat het voor hem ook niet hoefde. Kinderen, dat hoefde voor hem ook echt niet. Zoals hij gisteren zei toen ik hem er nog eens naar vroeg: ik had geen rammelende ballen, haha.

Wat ben ik blij dat we nu tóch een kind hebben mogen krijgen. Hij kwam laatst namelijk naast me staan en zei tegen me dat hij zo uitkijkt naar de toekomst. Dat hij zin heeft om Fons te zien opgroeien, dat hij met hem wil tekenen, sporten, wandelen. Met hem wil reizen, naar musea wil gaan en hem dingen wil leren. Stiekem schoot ik toen een beetje vol. Want als ik niet 180 graden was omgedraaid qua kinderen, dan had ik hem dit mooie gevoel ook ontnomen. Ik vind het zo mooi om te zien dat hij zo geniet van Fons.

Ik ben wel benieuwd hoe dat bij andere gezinnen gaat. Wie bepaalt wie wanneer er een poging tot het krijgen van kinderen gedaan wordt? En als je een homostel bent, hoe gaat dat dan? Ik denk dat ik in deze relatie toch wel de wet uit maak, haha. Het zijn mijn eierstokken die rammelen, *hallo eierstokken, gezellig dat jullie er bijna negen maanden na de geboorte van Fons weer zijn* en ik geef het zetje.

Nou ja, zomaar een hersenspinsel. Ik spat in ieder geval uit elkaar van liefde als ik kijk naar mijn man en Fons samen. Wat zijn het toch enorme lieverds! 16

2 reacties op “Bijna had ik het hem ontnomen

  1. Bij ons stond het altijd vast dat we allebei ‘kinderen’ wilde, of ja.. toch al zeker eentje en daarna kijken we wel weer :p En we wilden ook allebei liefst wachten tot we niet meer op dat kleine huur-appartementje van ons woonden en ons huis af was, want door dat proces met een baby of klein kind was iets wat we niet wilden doen.

    we zijn eind juni 2014 verhuisd naar ons huis & een paar maanden later zei Hendrik tijdens en ehh.. intiem moment (dat door al die huis perikelen even op een laag pitje gestaan had daarvoor) ineens ‘eigenlijk kan je die pil nu wel laten he..’ en ik was eigenlijk meteen helemaal mee in het verhaal :p we hebben zo’n 8-9 maanden ‘geprobeerd’ voor het raak was dus dan woonden we intussen ook alweer eventjes in ons huis 🙂 achteraf gezien ben ik ook heel blij dat we gewacht hebben, het gaat echt goed nu en we genieten er alledrie van 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten